Cinsel İşlev Bozuklukları 
Tanı ve Tedavisi 

Boşalmamak zararlı mı? Son yıllarda taocu seks, meni tutma ve hiç boşalmadan orgazm gibi kavramlar internette ve sosyal medyada giderek daha fazla konuşuluyor.

Sertleşme sorunu yaşayan erkeklerin büyük bölümü ilk anda damarsal veya hormonal nedenleri akla getirir. Oysa kapı arkasında çoğu zaman gözden kaçan bir kas grubu vardır: pelvik taban.

Cinsel ilişkiye "her ihtimale karşı" bir tablet alarak giren erkek, başlangıçta bunu küçük ve masum bir destek olarak görür. Oysa bu küçük destek, çoğu zaman fark edilmeden ilişkinin ön koşuluna dönüşebilir.

Sürekli genital uyarılma, adını ilk kez duyan çoğu kişinin yanlış anladığı bir sağlık sorunudur. Kulağa cinsel istekle ilgili keyifli bir durum gibi gelir, oysa gerçek tam tersidir. Bu tabloyu yaşayan kişiler, genital bölgede kendiliğinden ortaya çıkan, hiç istemedikleri ve çoğu zaman utanç verici buldukları bir uyarılma hissiyle baş etmeye çalışır. Tıp literatüründe Persistan Genital Uyarılma Bozukluğu (PGAD), Persistan Cinsel Uyarılma Bozukluğu (PSAS) ve güncel adlandırmayl

Kısaca, bir erkeğin yeterli cinsel uyarılma ve isteğe rağmen meni dışarı atmakta (ejakülasyon) sürekli ya da tekrarlayan biçimde zorlanmasıdır. Buradaki kilit ayrıntı şu: kişi boşalmayı bilinçli olarak geciktirmiyor, tam tersine istiyor ama bir türlü olmuyor. Boşalmanın hiç gerçekleşmemesi durumuna ise anejakülasyon denir ve bu çoğu zaman anorgazmiyle, yani cinsel doyuma ulaşamamayla iç içe geçer.

Kronik prostatit (CP/CPPS) nedir, belirtileri nelerdir ve güncel kronik prostatit tedavisi yaklaşımları nelerdir? Op. Dr. Niyazi Umut Özdemir, 2024 EAU kılavuzları ışığında bu karmaşık sendromu, pelvik taban fizyoterapisinden ESWT'ye kadar çok yönlü tedavi seçenekleriyle birlikte hastaların sıkça sorduğu sorular üzerinden aktarıyor.

Antalya kronik prostatit tedavisinde UPOINT temelli ürolojik değerlendirme, multimodal yaklaşım ve pelvik rehabilitasyon. Op. Dr. Niyazi Umut Özdemir anlatıyor.

Erken boşalma nedir, hangi durumlarda klinik sorun kabul edilir ve muayenede nelere bakılır? Üroloji uzmanı anlatımıyla kapsamlı rehber.

Muayenehaneme gelen genç erkek hastaların önemli bir kısmı ortak bir cümleyle başlar konuşmaya: "Doktor bey, ben yalnız hâlimde tamamen normalim ama partnerimle birlikteyken sertleşmiyorum." Yıllar içinde fark ettim ki bu cümlenin arkasında çoğu zaman organik bir hastalık değil, ergenlikten beri farkında olmadan sürdürülen bir mastürbasyon alışkanlığı yatıyor. Tıp literatürü bu duruma idiyosenkratik mastürbasyon (idiosyncratic masturbation) ya da travmatik mastürbasyon sendro

Jelqing, internet forumları ve sosyal medya aracılığıyla popülerleşen, penisin yarı sertleşmiş haldeyken başparmak ve işaret parmağıyla "OK" işareti şeklinde tutularak kökten uca doğru sıkma-çekme hareketiyle uygulanan manuel bir penil manipülasyon tekniğidir. Tekniğin savunucuları, günde yüzlerce tekrar yapılması halinde penis uzunluğu ve çevresinde kalıcı bir artış sağlanacağını öne sürer.

Hard Flaccid, üroloji literatürünün son on yılda farkına vardığı, ama hâlâ standart eğitim müfredatlarında pek geçmeyen bir tablo. Hastalar çoğu zaman yıllarca yanlış tanılarla — kronik prostatit, performans anksiyetesi, "psikolojik" — dolaştırıldıktan sonra, kendi tanılarını forumlardan öğreniyor.

Pelvik taban fizyoterapisi erkek kronik prostatitte ana tedavi seçeneklerinden biri. Manuel terapi, biyofeedback, tetik nokta enjeksiyonu ve ESWT ile multimodal yaklaşım.

Muayenehanemde "kegel egzersizi sadece kadınlara özgü değil mi?" sorusunu o kadar çok duydum ki, artık bu soru gelmeden ben gündeme getirir oldum. Oysa erkekler için pelvik taban kasları en az kadınlardakiler kadar belirleyici. İdrar tutamama, ejakülasyon kontrolü, ereksiyon kalitesi ve hatta cinsel ilişki sırasında hissedilen yoğunluk; hepsi bu küçük ama güçlü kas grubunun çalışmasına bağlı. Bu yazıda kegel egzersizi nedir, erkekler nasıl ve ne kadar uygulamalı, hangi duruml

Özellikle kasık ağrısı, idrar yaparken yanma, sık idrara çıkma, perinede baskı hissi ve boşalma sonrası rahatsızlık gibi yakınmalar olduğunda hem hasta hem de hekim açısından enfeksiyon olasılığı doğal olarak gündeme gelir. Ancak klinik pratikte şunu sık görürüz: Tedavi bitmesine rağmen yakınmalar tam düzelmez, hatta bazen yeni bir antibiyotik denense bile tablo aynı kalır.